چرا در شب بیشتر احساس درد می کنیم؟



این که چرا یکی از ابتدایی ترین تجربیات بشر، یعنی احساس درد جسمانی، در طول روز و شب در نوسان است، مدت هاست یک معما بوده است. در واقع، از همان آغاز دوران پزشکی، پزشکان و بیماران متوجه شدند که بسیاری از انواع دردها در شب بدتر می شوند. اکثر تحقیقاتی که تاکنون انجام شده است سعی کرده اند درد شبانه را با کم خوابی یا اختلال خواب مرتبط کنند، اما موفقیت چندانی کسب نکرده اند. در مطالعه‌ای که اخیراً منتشر شده است، دانشمندان به سرپرستی کلود گرونفیه از مرکز تحقیقات علوم اعصاب در لیون، فرانسه، بینش‌هایی در مورد تغییرات حساسیت درد به دست آوردند و پیشنهاد کردند که ساعت شبانه‌روزی بر این تغییرات تأثیر می‌گذارد، با یک اوج و پایین‌ترین حد در زمان‌های مختلف روز وجود دارد. همه افراد در تمام سیستم های بدن خود ریتم های درونی دارند. این فرآیندهای بیولوژیکی که به عنوان ریتم شبانه روزی شناخته می شوند، توسط ساعت داخلی بدن هدایت می شوند. لنس کریگسفلد، زیست شناس دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، می گوید: آنها تقریباً بر تمام سیستم های بدن تأثیر می گذارند و تقریباً همه جنبه های فیزیولوژی و رفتار ما را کنترل می کنند. کریگسفلد و تیمش با نشان دادن اینکه یک محرک دردناک به عنوان دردناک ترین محرک در حدود سه صبح و کمترین درد در سه بعد از ظهر درک می شود، تأثیر این ریتم ها را بر درد آشکار کردند. نادر قاسملو، دانشمند درد در دانشگاه کوئینز کانادا که در تحقیقات جدید شرکت نداشته است، می گوید: «این مطالعه به سؤالاتی پاسخ می دهد که ما برای مدت طولانی پاسخی برای آنها نداشتیم. فرآیندی که توسط ساعت داخلی بدن هدایت می شود، دشوار است و طراحی چنین مطالعاتی دشوار است. محققان باید شرکت کنندگان را در یک محیط آزمایشگاهی کنترل شده قرار دهند تا تأثیر عوامل محیطی یا رفتاری را که می تواند باعث نوسانات ریتمیک شود، از بین ببرد. این رویکرد را “پروتکل روتین ثابت” می نامند که در آن همه چیز (نور، دما، دسترسی به غذا) ثابت نگه داشته می شود و معلوم نیست چه زمانی از روز است. در نور کم دراز بکشید. آنها اجازه ندارند بخوابند، بیرون بروند یا بایستند. غذا در قالب میان وعده های کوچک هر ساعت سرو می شود. شرکت کنندگان می توانند با اعضای تیم صحبت کنند، اما کارکنان نباید در مورد زمان چیزی بگویند. Grunfier توضیح می دهد که تحت پروتکل، هیچ چیز در محیط یا رفتار شرکت کنندگان ریتمیک نیست. بنابراین، اگر محققان بیومارکری را پیدا کنند که دارای ریتم 24 ساعته باشد، به این نتیجه می‌رسند که این الگو از درون سیستم زمان‌بندی شبانه‌روزی سرچشمه می‌گیرد. برای بررسی ماهیت ریتمیک درد، تیم گرونفی 12 مرد جوان سالم را پیدا کردند که موافقت کردند پروتکل را به مدت 34 ساعت انجام دهند. تیم تحقیقاتی هر دو ساعت یک بار با استفاده از دستگاهی که روی ساعد قرار می‌گرفت و به آرامی درجه حرارت را یک درجه افزایش می‌داد تا زمانی که شرکت‌کنندگان درد را گزارش کردند، حساسیت به درد آنها را آزمایش کردند. آنها در دمای 46 درجه سانتیگراد توقف کردند. شرکت کنندگان همچنین با دستگاهی که در دماهای خاص (42، 44 و 46 درجه سانتیگراد) تنظیم شده بود مورد آزمایش قرار گرفتند و سپس از آنها خواسته شد تا سطح درد خود را در مقیاس بینایی نشان دهند. قبل از اینکه تیم بتواند به دنبال ریتم در این داده ها بگردد، باید اندازه ای از ساعت بدن هر فرد بدست آورد. در حالی که ریتم‌های هر فرد از یک چرخه روزانه پیروی می‌کند، برخی از آن‌ها زودتر یا دیرتر در روز کج می‌شوند، که منجر به الگوهایی مانند جغد صبح، جغد شب، و افراد در بین می‌شود. محققان این کار را با جمع‌آوری نمونه بزاق به صورت ساعتی انجام دادند تا افزایش ملاتونین (هورمونی که حدود دو ساعت قبل از زمان عادی خواب ترشح می‌شود) را ارزیابی کردند و سپس از این اطلاعات برای تطبیق ریتم آزمودنی‌ها با 24 ساعت استفاده کردند. ساعت. سپس یک چرخه واضح از درد ظاهر شد. بر اساس این معیار استاندارد شده، به طور متوسط، حساسیت درد بین ساعت 3 تا 4 صبح به اوج خود رسید و حدود 12 ساعت بعد به پایین ترین حد خود رسید. محققان همچنین نشان دادند که این ریتم ها مختص محرک های دردناک است. شرکت کنندگان همچنین یک کار را انجام دادند که در آن دما به آرامی افزایش می یافت تا زمانی که گرما را تشخیص دهند. اما در این آستانه های غیر دردناک، هیچ الگوی ریتمیکی به شدت آنچه مردم احساس می کردند وجود نداشت. بث دارنال، مدیر آزمایشگاه نوآوری‌های تسکین درد در دانشگاه استنفورد، می‌گوید: «این بسیار منطقی و در عین حال نسبتاً غیر واضح است، زیرا اگر خیلی بدیهی بود، مدت‌ها پیش ثابت می‌شد. برای آزمایش نظریه رایج در مورد اینکه آیا افزایش درد با کمبود خواب مرتبط است یا خیر. تیم تحقیقاتی استدلال کردند که هر گونه افزایش حساسیت به درد ناشی از کم خوابی به تدریج با افزایش فشار خواب در طول شب انباشته می شود. این با الگوی افزایش و کاهش ناشی از سیستم شبانه‌روزی در تضاد است، بنابراین محققان از مدل‌سازی ریاضی برای بررسی اینکه چقدر از تغییرات شرکت‌کنندگان در درک درد با افزایش تدریجی در مقابل تغییر ریتمیک توضیح داده می‌شود، استفاده کردند. مقالات مرتبط: نتایج به شدت از نقش سیستم شبانه روزی حمایت می کند: 80 درصد داده ها را می توان با عامل شبانه روزی توضیح داد و تنها 20 درصد از داده ها را می توان با عامل خواب توضیح داد. گرونفیر می گوید: «ما از این نسبت شگفت زده شدیم. او می افزاید: «من فکر می کردم فاکتور خواب تأثیر بیشتری خواهد داشت… اما این بدان معنا نیست که خواب مهم نیست، زیرا ما مطالعه خود را روی افرادی انجام دادیم که مشکل خواب نداشتند». کسانی که اختلال خواب دارند، ممکن است نشان دهنده این باشد که در برخی افراد نیاز به خواب تاثیر بیشتری بر درد دارد. تکرار این مطالعه در نمونه ای از زنان ضروری است. از آنجایی که هورمون هایی مانند استروژن بر ریتم شبانه روزی تأثیر می گذارد، محققان ممکن است الگوی مشابهی از ریتمیک درد در زنان پیدا نکنند. دبرا اسکن، زیست‌شناس دانشگاه ساری در انگلستان که در این تحقیق شرکت نداشت، می‌گوید: «هر بار که مطالعه‌ای روی زنان و مردان انجام می‌دهیم، تفاوت‌های جنسیتی را می‌بینیم. اما فکر می‌کنم این به حوزه (یا) مربوط می‌شود. این منحنی چقدر بزرگ است.» «فکر نمی‌کنم زمانی که ما به درد بیشترین حساسیت را داریم تغییر کند.» اگرچه مطالعه جدید کوچک بود (با نمونه‌ای متشکل از 12 مرد)، تأثیرات ریتمیک آن چنان قوی بود که محققانی مانند Scann مطمئن هستند که یک اثر شبانه روزی واقعی را می بینند. روی درد کشف کرده اند که می تواند در مطالعات آینده در جمعیت های مسن تر و گروه های قومی مختلف مورد بررسی قرار گیرد. دارنال امیدوار است که در آینده، ماهیت شبانه روزی درد ناشی از بیماری هایی مانند سرطان یا سرطان را مطالعه کند. زونا بر نحوه درمان درد تأثیر خواهد داشت. او می‌گوید: «آسیب‌شناسی شبانه‌روزی ممکن است یک هدف درمانی مهم‌تر از آنچه قبلاً مورد توجه قرار گرفته است باشد.» «شاید بهتر باشد که درمان‌های درد بر اساس ساعت داخلی بدن به جای ساعت روی دیوار باشد. “این فقط یکی از موضوعات است cs که محققانی مانند جان هوگنش، زیست شناس ریتم شبانه روزی در بیمارستان کودکان سینسیناتی، به دنبال آن هستند. در سال 2019، هوگنش و همکارانش مقاله‌ای منتشر کردند که نشان می‌داد تجویز داروهای مسکن در بیمارستان در صبح افزایش یافته و در شب کاهش می‌یابد. پیدا خواهد کرد. به عبارت دیگر بیمارستان ریتم 24 ساعته خودش را داشت اما این ریتم به درستی نیاز بیماران را منعکس نمی کرد. هوگنش می‌گوید: «درد اغلب در شب گزارش می‌شد، اما تا روز بعد درمان نشد. Hogensch امیدوار است که پزشکان مقاله جدید آزمایشگاه Gronfie را بخوانند و تصمیم بگیرند که در برخی شرایط شبانه مسکن تجویز کنند. او همچنین امیدوار است که این یافته ها انگیزه تحقیقات بیشتری در مورد مکانیسم های درد باشد. اما در حال حاضر نمی توانیم تصور کنیم که همه انواع درد در شب به اوج خود می رسد. برخی از افراد مبتلا به بیماری های التهابی مانند میگرن و آرتریت درد بیشتری را در صبح گزارش می کنند، بنابراین ممکن است این تغییرات به نوع بافت یا سیستم بدنی که درگیر است بستگی داشته باشد. از سوی دیگر، بررسی گروه های مختلف مردم می تواند ریتم های منحصر به فردی را آشکار کند. دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که چه چیزی باعث افزایش یا کاهش درد می شود، اما سرنخ هایی وجود دارد. تقریباً هر سلول بدن دارای ساعت مولکولی خاص خود است که به سیگنال ها پاسخ می دهد. ضربان ساز اصلی مغز ما در حال گوش دادن است. بنابراین Zamil Kader، عصب شناس دانشگاه آکسفورد و همکارانش این فرضیه را مطرح کردند که میزان دردی که ما احساس می کنیم ممکن است به دلیل ریتم سلول هایی باشد که درد را تشخیص می دهند. یک مقاله پیش‌چاپ از آزمایشگاه او این فرضیه را تأیید می‌کند و نشان می‌دهد که نوسانات درد در طول 24 ساعت به ساعت‌های مولکولی در نورون‌ها وابسته است که توسط یک محرک دردناک فعال می‌شوند. سطح درد جوندگان در طول روز ثابت ماند. شاید بزرگترین نکته در حال حاضر این باشد که هر زمان درد ظاهر می شود، نقش سیستم شبانه روزی به این معنی است که آنچه بالا می رود در نهایت باید پایین بیاید. و در مسیر پر پیچ و خم درد ممکن است ساعت ها با تسکین درد فاصله داشته باشید بدون اینکه حتی یک قرص مصرف کنید و سپس دردتان دوباره بدتر شود.

دیدگاهتان را بنویسید